Կինը հղիության ընթացքում պետք է ակտիվ և շարժուն լինի․ դա նպաստում է մեջքի ցավերի, այտուցների նվազմանը, ավելորդ քաշի կանխմանը, հանգիստ քուն ապահովում, նվազեցնում է հետագա բարդությունների վտանգը, որոնցից է՝ հեստացիոն դիաբետը:

Անհրաժեշտ է ընդամենը լսել օրգանիզմի պահանջները և ապրել առօրյա ֆիզիկական ակտիվությամբ՝ վազել, եթե նախկինում վազել եք, քայլել, չափավոր մարզումներ անել:

Սահմանափակումները շատ չեն. անկասկած պետք է խուսափել ընկնելուց և որովայնի շրջանում հարվածներից: Հղիության վերջին շրջանում հոդերը դառնում են ավելի կծկված, և հոդախախտերից խուսափելու համար պետք է բացառել չափազանց ակտիվ շարժումները:

Երկրորդ եռամսյակից սկսած խորհուրդ չի տրվում մեջքին պառկած դիրքով և ծանրության վարժություններ /դա խանգարում է երակային արյան հոսքին/:

Արյունահոսությունը, կծկանքները կամ վիճակի կտրուկ վատացումը անհապաղ բժշկին դիմելու ցուցումներ են, և կապ չունի՝ զբաղվո՞ւմ եք մարզումներով, թե՞ ոչ:

Երկրորդ և հատկապես երրորդ եռամսյակներում ցանկալի չէ քնել մեջքին պառկած. մեծացող արգանդը քաշով դառնում է ավելի ու ավելի ծանր և ճնշում է երակներն ու օրգանները: Իսկ ահա քունը փորի վրա անվնաս է, չնայած ինչ-որ պահից այն դառնում է անհարմար:

Օդանավով թռիչքները մինչև հղիության 36 շաբաթականը հիմնականում անվնաս են, բայց եթե կան ինչ-որ կասկածներ, պետք է խորհրդակցել բժշկի հետ:

Բուժական միջոցառումներ

Հղիության ընթացքում անպայման անհրաժեշտ է 1 կամ 2 անգամ  իրականացնել ատամների մասնագիտացված հիգիենա, բուժել կարիեսը:

Ռենտգենոգրաֆիան և անեսթեզիան այդ ժամանակ ավելի պակաս վտանգավոր են, քան վարակի աղբյուր հանդիսացող բորբոքված լնդերը և անառողջ ատամները:

Այլ բուժական միջամտությունները, եթե առողջության համար խիստ անհրաժեշտ չեն, ցանկալի է հետաձգել մինչև հղիության ավարտը:

Ոչ ինվազիվ միջոցառումները՝ դիմակներ, ակնամոմային էպիլյացիա, հղիի համար վտանգավոր չեն, իսկ մերսումը կարող է նույնիսկ բավարար ազդեցություն ունենալ մեջքի հոգնածության կամ ոտքերի այտուցների առկայության դեպքում: