Կնոջ օրգանիզմում բազմաթիվ պրոցեսներ են տեղի ունենում, որոնք հանգեցնում են հիվանդությունների զարգացման՝ իրենց տարատեսակ հետևանքներով...։ Արգանդափողերի կպումների հեռահար հետևանքներից մեկը անպտղությունն է։ Այս թեմայով է մեր հարցազրույցը «Մարգարյան ծննդատան» մանկաբարձ-գինեկոլոգ Լիլիթ Սարգսյանի հետ։

–   Արգանդափողերի կպումներ՝ ի՞նչ վիճակ է սա։

–   Արգանդափողերի կպումներն առաջանում են մի շարք պատճառներով, օրինակ՝ այն ժամանակ, երբ՝

• Փողերը կորցնում են իրենց շարժունակությունը,
• Փոքր կոնքի բորբոքային վիճակների դեպքում
• Հետվիրահատական բարդությունների արդյունքում։

Արդյունքում՝ ձվաբջիջը չի կարող անցնել դեպի արգանդ։ Դա հանդիսանում է անպտղության կարևոր պատճառներից մեկը։

–   Ինչի՞ց կարող են առաջանալ արգանդափողերում կպումներ։

–   Այս վիճակի համար մի շարք պատճառներ գոյություն ունեն։ Արգանդափողերի կպումների կարող են հանգեցնել փոքր կոնքի բորբոքային հիվանդությունները, սեռավարակները՝ քլամիդիա, գոնորեա և այլն։ Արգանդի կամ հավելումների վիրահատություններից հետո, էնդոմետրիոզի ժամանակ, ինչպես նաև՝ հղիության ընդհատման բարդացած դեպքերում։

–   Կարո՞ղ է այս ամենն ընթանալ առանց ախտանշանների։

–   Այո՛, շատ կանայք տարիներով կարող են չունենալ որևէ գանգատ։

Բայց եթե կինը՝

• երկար ժամանակ չի հղիանում,
• ունի պարբերաբար ձվազատում, բայց արդյունք չկա,
• նախկինում ունեցել է բորբոքումներ,

ապա պետք է կասկածել արգանդափողերի անանցանելիության մասին։

–   Ի՞նչ հետևանքներ կարող են լինել՝ բացի անպտղությունը։

–   Ամենահաճախ հանդիպող հետևանքը, իհարկե, անպտղությունն է։

Որոշ դեպքերում՝ էկտոպիկ հղիություն, եթե կպումները թույլ են տալիս անցնել սպերմատոզոիդին, բայց ձվաբջիջը չի հասնում արգանդ։ Երկարատև բորբոքման դեպքում կարող են լինել նաև միզուղիների կամ աղիների վրա ազդեցություն։

–   Ո՞րն է ախտորոշման լավագույն եղանակը։

–   Ախտորոշման մի քանի հնարավորություններ կան։ Այդ թվում՝ հիստերոսալպինգոգրաֆիան (ՀՍԳ)՝ ռենտգեն contrast մեթոդ

Կարող է իրականացվել նաև սոնոգրաֆիա սալին ինֆուզիայով (SIS)։ Եվ իհարկե, լավագույն մեթոդը՝ լապարոսկոպիան է, որն ապահովում է և՛ ախտորոշում, և՛ բուժում։

–   Ի՞նչ դեր ունի այս հիվանդության հետազոտության և բուժման դեպքում հիստերոսկոպիան։

Հիստերոսկոպիան գնահատում է միայն արգանդի խոռոչը և արգանդափողային բացվածքները, ոչ թե ամբողջ արգանդափողը։

Սակայն եթե կպումները տարածված են դեպի ներքին բացվածք, հիստերոսկոպիայով հնարավոր է՝

• Հեռացնել ներխոռոչային կպումները
• Բացել արգանդափողի ներքին ելքը
• Վերականգնել մինիմալ հաղորդակցությունը

Բայց բուն արգանդափողերի կպումներն ավելի լավ են տեսանելի և հասանելի լապարոսկոպիկ միջամտության միջոցով։