Ո՞ր դեպքում է դրվում Անոմալ արգանդային արյունահոսություն ախտորոշումը։
Անոմալ արգանդային արյունահոսություն (ԱԱԱ) ախտորոշվում է այն դեպքում, երբ կնոջ մոտ առկա են երկարատև (7 օրից ավելի), մեծ արյան կորստով (80 մլ-ից ավելի) և հաճախակի (24 օրից կարճ միջդաշտանային շրջանի կամ 90 օրում արյունահոսության չորսից ավելի դրվագների դեպքում) արյունահոսություններ:

Որո՞նք են ԱԱԱ պատճառները։
Վերարտադրողական՝ ռեպրոդուկտիվ տարիքի ոչ հղի կնոջ մոտ ԱԱԱ պատճառները համախմբվում են PALM-COEIN (թարգմ. ափ և մետաղադրամ) համակարգով, որի միջոցով ԱԱԱ-ների պատճառները դասակարգվում են ըստ բնույթի և էթիոլոգիայի. պոլիպ, ադենոմիոզ, լեյոմիոմա, մալիգնիզացիա և հիպերպլազիա, կոագուլոպաթիա, օվուլյատոր դիսֆունկցիա, էնդոմետրիալ, յաթրոգեն, դեռևս չդասակարգված:

Առաջին չորս պատճառները համախմբվում են PALM խմբի մեջ և արտացոլում են ԱԱԱ-երի օրգանական և կառուցվածքային պատճառները, որոնք հնարավոր է գնահատել վիզուալիզացիայի և հիստոլոգիական քննության մեթոդներով: Մյուս հնարավոր էթիոլոգիկ գործոնները ոչ օրգանական են և համախմբվում են COEIN խմբի մեջ:

Արյունահոսությունների ինչպիսի՞ տեսակներ են տարբերում։
ԱԱԱ կարող են դրսևորվել հաճախակի, առատ և երկարատև դաշտաններով: Դրանք կոչվում են ծանր դաշտանային արյունահոսություններ (heavy menstrual bleeding), որոնք նախկինում կոչվում էին մենորագիա: Դրանց հաճախակի հանդիպող պատճառներն են ադենոմիոզը, սուբմուկոզ միոման, կոագուլոպաթիաները:

Կանոնավոր դաշտանային ցիկլերի միջդաշտանային շրջանում առաջացած ԱԱԱ-ները (intermenstrual bleeding), որոնք նախկինում կոչվում էին մետրոռագիա, առավել բնորոշ են էնդոմետրիումի պոլիպին և հիպերպլազիային:

ԱԱԱ-ները կարող են դրսևորվել ոչ կանոնավոր երկարատև և առատ արյունահոսություններով, որոնք առաջանում են դաշտանի ուշացման ֆոնին (նախկինում կոչվում էին մենոմետրոռագիա): Դրանք առավել բնորոշ են էնդոմետրիումի հիպերպլազիային, էնդոմետրիումի նախաքաղցկեղային վիճակներին և էնդոմետրիումի քաղցկեղին:

Կլինիկորեն ԱԱԱ-ները բաժանվում են երկու խմբի՝ սուր և քրոնիկ:
Սուր ԱԱԱ-ն առատ արյունահոսության էպիզոդ է, որը պահանջում է անհապաղ միջամտություն՝ արյունահոսությունը դադարեցնելու նպատակով: Քրոնիկ ԱԱԱ-ն արգանդային արյունահոսություն է՝ անոմալ ծավալով, տևողությամբ և հաճախականությամբ, որը դիտվում է վերջին վեց և ավելի ամիսների ընթացքում:

Ի՞նչ հետազոտություններ են անհրաժեշտ արյունահոսությունների պատճառը և տեսակը պարզելու նպատակով։

Կնոջ հետազոտումն սկսվում է անամնեստիկ տվյալների մանրամասն հավաքագրումով, գինեկոլոգիական զննումով և կլինիկական հետազոտություններով:

Պետք է կատարվեն հետևյալ լաբորատոր հետազոտությունները՝ ԽԳ մակարդակի որոշում արյան մեջ (հղիությունը բացառելու նպատակով), արյան ընդհանուր հետազոտություն (անեմիան բացառելու նպատակով), կոագուլոգրամմա (հեմոստազի խանգարումների կասկածի դեպքում անհրաժեշտ է արյունաբանի խորհրդատվություն), հորմոնալ հետազոտություններ:

Առաջին շարքի ախտորոշիչ գործիքային մեթոդ է համարվում փոքր կոնքի օրգանների ՈԻՁՀ-ն:

Պետք է նաև բացառել արգանդի պարանոցի հիվանդությունները, որոնք կարող են առաջացնել արյունային արտադրություն սեռական ուղիներից:

Ինչպե՞ս են բուժվում արյունահոսությունները։
Բուժման մարտավարությունը որոշելու համար պետք է առաջին հերթին պարզել ԱԱԱ պատճառը: Բուժումը պետք է ազդի պաթոգենետիկ օղակի վրա:

Էնդոմետրիումի պոլիպի և սուբմուկոզ միոմայի դեպքում պետք է կատարվի հիստերոռեզեկտոսկոպիա: Ռեցիդիվող ԱԱԱ-ների և նախորդող ոչ արդյունավետ հորմոնալ բուժումների և քիչ ինվազիվ բուժման մեթոդների անարդյունավետության դեպքում ցուցված է հիստերէկտոմիա:

ԱԱԱ-ների դեպքում, որոնց պատճառները օրգանական չեն, ցուցված է դեղորայքային բուժում:

Ադենոմիոզով պայմանավորված ԱԱԱ-ների դեպքում 80-97 % արդյունավետություն է դիտվում հորմոնալ ՆԱՊ-երի (Միրենա) տեղադրումից հետո: